Home » kPNI » Boosheid, verdriet, teleurstelling, ongeloof en heel veel pijn

Boosheid, verdriet, teleurstelling, ongeloof en heel veel pijn

25 juni 2017 kPNI

Boosheid, verdriet, teleurstelling, ongeloof en heel veel pijn. Ik heb er echt over na moeten denken of ik deze blog wil en kan schrijven. Wil omdat het wel heel dicht bij mij ligt en dat ik geen mensen wil kwetsen. En kan omdat ik voor mijzelf een afweging moest maken of ik deze blog wel als therapeut zou kunnen plaatsen.

Ik heb besloten om hem toch te schrijven in de hoop dat ik voor andere in een zelfde soort situatie misschien tot eyes opener kan zijn.

inleiding van mijn verhaal.

Wanneer je de afgelopen tijd het nieuws hebt gevolgd is je vast niet ontgaan dat interlandelijke adoptie de afgelopen maand breed is uitgemeten in de media. Vooral nu blijkt dat er vanuit Bangladesh veel kinderen naar het westen zijn gebracht om jonge ouders gelukkig te maken met een kindje uit Bangladesh. Helaas zijn er steeds meer gevallen bekend dat dit zonder toestemming van de geboorte ouders is gebeurt. En dat er grote organisaties hier een dikke vinger van in de pap hebben gehad.

In de jaren zeventig was er al een Britse arts die hier klokkenluider van was. Helaas is deze man de mond gesnoerd en is het sinds kort weer opnieuw naar buiten gebracht. Deze keer zijn het de geadopteerde zelf die het naar buiten hebben gebracht.

In een zoektocht naar familie zijn de verhalen aan het licht gekomen. Ouders waaraan een belofte gedaan is dat wanneer zij hun kinderen naar een dicht bijzijnde kindertehuis zouden brengen. Zou er gezorgd worden dat er goede burgers van zouden worden gemaakt. De kinderen zouden eten krijgen, scholing en ouders zouden zo vaak als ze wilden hun kind kunnen opzoeken.

Helaas is het anders gegaan vaak na één of twee weken waren de kinderen al onderweg naar de kersverse ouders in het buitenland zonder medeweten van hun geboorte ouders.

iets wat mooi hoort te zijn…….

iets wat mooi hoort te zijn blijkt helemaal niet zo mooi te zijn. Vooral voor de kinderen die destijds met deze achtergrond uit hun vaderland zijn weggehaald. En daar ben ik er waarschijnlijk ook één van.

Met mijn verhaal wil ik het niet over schuldige hebben of wie welk aandeel in het geheel heeft. Over wie zijn verantwoording moet of hoort te nemen in deze zaak. Nee… waar ik het over wil hebben is wat ik zie en wat ik zelf voel en waartoe het kan lijden.

Ik ben mijn blog begonnen met wat ik zie. Boosheid, verdriet, teleurstelling, ongeloof en heel veel pijn. En daar komt nog eens bij dat een verhaal, biologische familie en een identiteit is afgenomen doordat adoptie papieren grotendeels niet kloppen.

Onder deze emoties zie ik mensen die mijn verhaal delen gebukt gaan en wat niet meer dan logisch is.

Mijn verhaal.

Op mijn weg naar vitaliteit en het verwerken van mijn verleden heb ik al deze emoties eerder beleeft. het zijn emoties waar je niet te lang in moet blijven hangen. Emoties die je tot in je diepste vezel moet verwerken ( alleen of met hulp) en dan moet loslaten. Doe of kan je dit niet dan zijn ze destructief. Ze maken je bitter en zuur, letterlijk zuur. Ze verzuren elke vezel van je lichaam. Je lichaam probeert met man en macht de verzuring tegen te gaan en haalt waar het kan mineralen vandaan om de verzuring tegen te gaan. uiteindelijk zijn de mineralen op en zijn de systemen in het lichaam onderuit gehaald. Wat overblijft is een lichaam dat niet meer wil.

De weg die ik heb afgelegd heeft mij geleerd om niet te blijven hangen in mijn emoties. natuurlijk neem ik de tijd om dingen te verwerken tot in de diepste vezel en dan klaar.

Ik kan alle emoties bij mij houden maar wat bereik ik ermee? Dit hele verhaal draag ik al 41 jaar met mij mee. Ik ben namelijk als vier jarige naar Nederland gekomen. Nu het verhaal zichtbaar is geworden niet alleen voor mij maar voor iedereen die de media volgt veranderd er echt niets aan wie ik persoonlijk ben. Ik ben nog steeds Rahana maar nu met een duidelijke mening over interlandelijke adoptie .

Mijn verleden heeft mij geleerd dat ik trots moet zijn op wie ik ben. Dat ik de verplichting naar mijn voorouders heb om van mij zelf te houden en goed voor mijzelf te zorgen. Want als ik stop met van mijzelf te houden zeg ik tegen mijn voorouders dat hun bestaan mij geen bal interesseert. Dat alle dingen die zij hebben gedaan en hebben doorstaan voor niets is geweest. Ik sta hier en nu, omdat zij mij het kostbaarste hebben kunnen geven wat zij hebben en dat is hun DNA.

 

Een gezonde Groet,

Rahana

 

 

 

 

 

 


meerdanvitaliteit