Home » kPNI » Adoptie, stress en gezondheid

Adoptie, stress en gezondheid

01 juli 2017 kPNI

Na het posten van mijn laatste blog; “Boos, verdriet, ongeloof en heel veel pijn” heb ik zoveel positieve reactie’s gehad. De blog is ook zoveel keer gedeeld en niet alleen in Nederland maar ook bij onze zuiderburen dat ik er stil van ben. De reacties waaronder persoonlijke bedankjes hebben mij doen geloven dat er behoefte is aan persoonlijke verhalen. Al kan ik met mijn verhaal het leven van één persoon veranderen dan is het voor mij de moeite waard om mijn verhaal te delen.

Graag wil ik in deze blog wat meer vertellen over mijn persoonlijke ervaring als geadopteerde en de gezondheidsproblemen die ik heb ondervonden en natuurlijk hoe ik er mee aan de slag ben gegaan.

mijn aankomst.

Als ik nu vandaag de dag de foto van dat kleine meisje bekijk dat aankomt op luchthaven Schiphol kijk ik daar met gemengde gevoelens naar terug. Ik zie een klein meisje die zich distantieert van de gebeurtenissen op dat moment. Een meisje dat niet meer kan vluchten of vechten maar volledig is bevroren in de situatie in de hoop dat niemand haar ziet.

De mensen en blijdschap om haar heen van de kersverse ouders begrijpt ze niet. En dan al die witte gezichten dicht bij haar die met haar willen knuffelen. En dan de geur zo anders en niet vertrouwd.

 

 

 

De leegte.

Jaren heb ik een grote leegte gevoeld die ik niet begreep. Ik was boos, verdrietig en zat vol emoties maar zeker geen blijdschap. Ik voelde mij altijd anders dan anderen en kon moeilijk aansluiting vinden bij leeftijdsgenoten. Zelfs om een plek in de maatschappij en de arbeidsmarkt te vinden waar ik die leegte mee kon opvullen lukte niet. Laat staan om een gezonde relatie op te bouwen met wie dan ook. Constant was ik bezig met mijzelf aan het wegcijferen om verwachtingen waar te kunnen maken, dat anderen mij maar leuk zouden vinden zodat die leegte eindelijk zou verdwijnen……..

gebroken.

Tot dat er een grote omslag kwam in mijn leven. Ik werd ziek! Mijn lijf wilde niet meer en eigenlijk mijn brein ook niet meer. Mijn kans op de arbeidsmarkt was bekeken want werken kon ik niet meer, hoe graag ik ook zou willen. Ik ging de medische molen in. Ondertussen woog ik al dik over de 80 kg met een lengte van 1,52 m beginnende diabeet en vol met cystes, vleesbomen en eigenlijk te moe om mijn ogen nog open te houden. De diëtiste wist zich geen raad met me. Want volgens de normen van het voedingsbureau at ik volgens hun voorschriften. Het advies was dan ook, meer bewegen of ik daar nu de energie voor had of niet……. gewoon bewegen.

De artsen in het ziekenhuis vertelde dat ik moest leren leven met mijn klachten. ik moest onder controle blijven voor de cystes en er zou genoeg medicatie zijn voor mijn andere vage klachten. Er zou vast wel iets tussen zitten wat zou aanslaan….. Hier kon ik het mee doen.

De omslag.

De omslag kwam toen ik een therapeut leerde kennen die klinische Psycho Neuro Immunologie had gestudeerd. Door haar mijn volledige verhaal te vertellen, van waar ik kwam tot waar ik nu was werd voor mij een heleboel duidelijk.

Je kunt je lichaam letterlijk scheiden van je brein maar niet zolang deze met elkaar verbonden zijn.

De strategie die ik een groot deel van mijn leven gevolgd had was niet de juiste strategie. Mijn boosheid en andere negatieve emoties hadden mij gebracht waar ik op dat moment stond. Een vrouw van nog geen 30 jaar. Een lichaam wat in snel tempo was verouderd en waar ik alleen maar met afschuw naar kon kijken en niet deed wat ik wilde en mij volledig in de steek liet.

Het werd tijd dat ik mijn strategie ging veranderen. Ik ben gaan studeren. Iets waar ik nooit goed in ben geweest maar de drive om het deze keer tot een succes te maken was van levensbelang, oud zou ik anders niet worden.

Onder andere ben ik klinische Psycho Neuro Immunologie gaan studeren. Een studie die inzicht  geeft dat een mens niet uit categorieën bestaat zoals het regulier wordt aangegeven. Als je last hebt van je hart ga je naar de hart specialist, klachten aan het zenuwstelsel worden behandeld door de neuroloog enzovoort.  Alles is met elkaar verbonden en reageert op elkaar.

De reactie van het lichaam

Als je het leven niet kunt verteren zal je ook je voeding niet kunnen verteren. Dat zorgt er voor dat het interne milieu verstoord word  en niet voor even maar voor lange tijd. Het stress systeem staat onder constante druk. Als een domino effect worden fysiologische systemen omvergeworpen. Doordat de systemen naar een oplossing zoeken om de stress zo goed mogelijk op te vangen. Zo wordt de energie verdeling herverdeeld. De energie wordt zo verdeeld dat organen die minder energie nodig hebben in minder worden voorzien. Het lichaam wordt klaargemaakt om te kunnen vechten, vluchten of om te kunnen bevriezen. Herstel van het lichaam is nu helemaal niet belangrijk en er treed een versneld verouderingsproces op.

Het kleine meisje.

Het kleine meisje waarover ik heb verteld heeft zoveel early life stress gehad dat het zich heeft gedistantieerd van haar omgeving voor zelfbehoud, om te overleven. Daarna heeft de stress zich in de loop van de jaren alleen maar opgestapeld. De energie verdeling in haar lichaam is zo aangepast dat alleen de hoognodige systemen voorzien worden van voldoende energie. Hierdoor worden andere systemen verwaarloost en zo ontstaat er een domino effect van klachten.

ruimte scheppen in de chaos.

Door in eerste instantie een aanpassing in mijn voeding te maken heb ik een begin stap gemaakt in mijn proces naar vitaliteit. Hiermee heb ik gezorgd dat de stress in mijn interne milieu zo goed mogelijk wordt opgevangen door genoeg bouwstoffen waaronder vitamine en mineralen aan te bieden. Hierdoor  zorg ik dat de systemen het niet weg hoeven te halen uit het uitgeputte lichaam. Daarmee zorg ik er voor dat fysiologische systemen minder snel onderuitgehaald worden en kunnen herstellen.

Mijn tweede stap is geweest dat ik veel heb gepraat en geschreven. Veel vragen heb ik aan mijzelf gesteld, tot ik van de koude kermis thuis kwam en tot de conclusie kwam dat mijn negatieve emoties mijn wereld niet kunnen veranderen en heb ik geleerd dingen los te laten. Dit wil niet zeggen dat ik vergeten ben wie ik ben. Ik kijk er nu alleen anders tegen aan.

Ik ben naar kleine dingen in het leven gaan kijken. Kijken naar de dingen die ik wel heb in plaats van die ik niet heb.

Een grote stap die ik heb gemaakt is dat ik van mijzelf ben gaan houden. Niet alleen van mijn goede kanten maar ook van mijn slechte kanten want dat maakt mij uniek. Doordat ik van mijzelf ben gaan houden kan ik ook voor mijzelf op een goede manier zorgen. Ik geef mijn grenzen aan en bewaak deze goed. De keuze´s in mijn leven bepaal ik door eerst te bepalen of ik er gelukkig van wordt, zo niet dan is de keuze gauw gemaakt. Pleasen daar doe ik niet meer aan!

Waar ik nu sta.

Ik weet nu dat ik gelukkig kan zijn. Het kleine meisje in het begin van mijn verhaal heb ik verteld dat ze zich niet meer hoeft te distantiëren. Door het verleden los te laten heb ik rust gebracht in mijn stress systeem. Dat stukje leegte wat ik nog heb, heb ik geaccepteerd. Dat ik anders in het leven sta en door andere vaak te serieus gevonden wordt deert mij niet. Het maakt mij wie ik ben en dat maakt mij uniek. De littekens die ik heb worden steeds vager. Hoe meer ik mijn lijf begin te begrijpen en het verleden  loslaat, hoe meer vitaliteit ik er voor terug krijg, het zelfde geldt voor mijn gewicht. Mijn gezondheid heb ik teruggevonden en daarbij een plek in de maatschappij waar ik zelf trots op ben. De weg naar mijn vitaliteit heeft mij gebracht waar ik nu sta. Een ervaringsdeskundige op het gebied van,stress, gezondheid, voeding en adoptie en daarbij een gelukkig mens. Ik ben dankbaar!

 

Een warme groet,

Rahana

 

 

 

 

 

 

 


meerdanvitaliteit